Χάσαμε το Δρόμο της Ζωής;

             Αυτή είναι αλήθεια η ζωή που θέλαμε και αυτό επιδιώκαμε τόσο καιρό; Αυτή είναι η εξέλιξη που θέλαμε στις ζωές μας; Μία ζωή με επιφανειακά πολλά φώτα αλλά ουσιαστικά το απόλυτο σκοτάδι; Πόσα χάσαμε και πόσα ξεχάσαμε όλα αυτά τα χρόνια στην πορεία;

            Ξεχάσαμε να ζούμε, ξεχάσαμε να επικοινωνούμε, ξεχάσαμε να αγαπάμε.

            Απαξιώσαμε την ίδια τη ζωή.

            Έχουμε πάψει να επικοινωνούμε. Μιλάμε μα δεν ακούμε. Διασκέδαση μας πλέον είναι να έρθει το Σαββατόβραδο και να πάμε σε κάποιο club, να σταθούμε στριμωγμένοι σε μία γωνία και να βασανίσουμε τα αυτιά μας με αφόρητους ήχους.

            Φτάσαμε στην εποχή που σκοπός μας έχει γίνει το σεξ και όχι η αληθινή σχέση που να βασίζεται στη διάρκεια, την επικοινωνία, το συναίσθημα.

            Φτάσαμε στην εποχή όπου δεν έχουμε φίλους απλά καλές παρέες. Σε μία εποχή όπου βγαίνουμε έξω για καφέ και καταλήγουμε να καθόμαστε στα τραπέζια χωρίς να μιλάμε.

            Έχουμε απαξιώσει την ίδια μας την ύπαρξη, καθώς τα πρότυπα μας έπαψαν να έχουν όποιο πνευματικό έρεισμα , αλλά έχουν καθοριστεί από το life style  που μας έχουν επιβάλλει.

            Πάψαμε να ερωτευόμαστε, να νοιώθουμε, να πιστεύουμε, να αγωνιούμε. Έχουμε γίνει άβουλοι ακολουθώντας μία εποχή που εμείς τη δημιουργήσαμε αλλά ανίκανοι πλέον να την εξελίξουμε ή να την αλλάξουμε.

            Αρχές όπως Οικογένεια, Φιλία, Πίστη, Αφοσίωση, έπαψαν να υπάρχουν.

            Τα θέλω μας μικρά και ανούσια περιορίζονται στις όποιες σαρκικές ηδονές οι οποίες μπορεί να είναι ωραίες μα δεν μπορούν να φτάσουν την τελειότητα που έφταναν όταν συνδυαζόντουσαν με πνεύμα και ψυχή.

            Αυτός είναι ο κόσμος που θέλουμε; Για εμάς, για τα παιδιά μας; Για τα αδέλφια μας;

            Ας βγούμε επιτέλους έξω. Ας αφήσουμε αυτό το life style και ας γυρίσουμε λίγο πίσω. Όχι να μη γίνουμε οπισθοδρομικοί. Να εξελιχθούμε αλλά μέσα από διαδικασίες που θα μας μάθουν να αγαπάμε ξανά, να ερωτευόμαστε ξανά, να συζητάμε ξανά, να πιστεύουμε ξανά. Να πιστέψουμε πρώτα τους εαυτούς μας!!!!

            Έχουμε πάψει να κάνουμε όνειρα. Κι όμως τα όνειρα είναι η αρχή της δημιουργίας. Ας κάνουμε λοιπόν έναν κόσμο όπως τον ονειρευόμαστε. Όπως τον θέλουμε. Ας αρχίσουμε να λέμε πως θέλουμε να γίνει αυτός ο κόσμος. Όχι στο σύνολό του αλλά ο δικός μας. Η δική μας ζωή. Γιατί αν εμείς βελτιώσουμε την δική μας ζωή και τον δικό μας κόσμο τότε όλος ο κόσμος θα αλλάξει. Θα τον αλλάξουμε εμείς.